Leden

Column Vincent Moes

Vincent Moes Ik weet nog goed dat ik mijn rijbewijs kreeg. Met een gevoel van opwinding verliet ik het gemeentehuis, het roze papiertje brandend in mijn hand. Ik kon nu elk moment een auto instappen en gas geven om zo naar verre streken te rijden. Vrijheid, dat was het toverwoord.

Als kind heb ik nooit echt geleerd om te schaatsen. Ik begon met de verkeerde soort schaatsen en in combinatie met zwakke enkels leverde dat het nodige gestuntel op. Na een aantal jaren van af en toe de ijsbaan op was ik er klaar mee. Tijdens de wintermaanden bleven mijn schaatsen in de schuur. Na mijn studie aan de toneelacademie in Maastricht ontmoette ik een collega die gek was van rolschaatsen. Hij heeft zelfs speciale schoenen waar hij de wieltjes op en af kan klikken om zo elk moment van wandelaar te veranderen in rolschaatser. In de loop der jaren heeft hij vele trucs geleerd en geeft hij zelfs shows. Ik heb hem één keer bezig gezien. Als een danser leek hij over de vloer te zweven rondjes draaiend, met één been in de lucht, achteruit, snel om zijn as en vervolgens weer met grote snelheid vooruit. Terwijl ik naar hem keek bekroop me weer hetzelfde gevoel dat ik had toen ik jaren geleden met mijn rijbewijs uit het gemeentehuis liep; vrijheid. Ik verlangde ernaar om ook zo te kunnen rolschaatsen. Het leek me heerlijk om de wielen onder mijn schoenen te klikken en weg te zoeven, sierlijk, als een danser door de stad.

Het beeld van de rolschaatsen liet me niet los en op een dag besloot ik inline skates te kopen. Oké, het zijn geen rolschaatsen maar je kan er zo lekker op weg zoeven. Vol verwachting trok ik ze aan. Ik had vanwege mijn enkels inline skates gekocht met stevige schoenen. Onwennig stond ik op de skates, bang om te vallen, en ik maakte voorzichtig de eerste schaats bewegingen. Na 5 minuten leek het of mijn voeten in de fik stonden. Totaal verkrampt stond ik op de skates. Elke spier in mijn lijf was bezig om ervoor te zorgen dat mijn lichaam niet op het asfalt zou donderen. Na een kwartier was mijn enthousiasme al grotendeels verdwenen.
Omdat ik niet opnieuw wilde opgeven besloot ik op les te gaan.

Les 1: hoe moet je vallen. Heerlijk,die angst was weer beteugeld. Na een aantal lessen kon ik zowaar een stukkie skaten. Helaas, ik heb niet vol gehouden. Vandaag de dag pak ik af en toe mijn skates nog wel eens uit de schuur. Na de eerste vijf minuten kramp skate ik als een buitenlander die voor het eerst op de fiets zit.

Vaak denk ik terug aan die dagen dat ik als kind op het ijs stond. Had ik het maar vol gehouden dan had ik daar nu zo veel plezier van gehad. Tot slot; er is één ding wat nog erger is dan de kramp, mijn belabberde techniek, de matige snelheid en de spierpijn de volgende dag. Alle kinderen op skates die mij voorbij zoeven alsof het niks is. Bah! Dus zie je me ooit zwabberend op mijn skates, verminder dan je snelheid en kijk alsof jij het ook zo lastig vindt. Alvast dank.

Vincent Moes is acteur, en speelt de rol van Frank van Hamel in de jeugdserie Spangas.

Aanvullende gegevens